La meva primera reacció al saber que havia perdut el meu fill o filla, va ser aïllar-me. No volia veure ni parlar amb ningú. Volia estar només amb en Fabio. Compartir el nostre dolor, el dolor d'haver perdut un fill.
A partir d'aquí ha començat un camí dur i difícil, que no sé quan s'acabarà. Un procés, un dol pel fill perdut. Una etapa en que t'adones que has canviat, que mai seràs la mateixa d'abans. Que et fa mal veure que la gent que més estimes no t'entén perquè no en sap més. Que la gent s'allunya de tu perquè ara ets una avorrida que només saps parlar del mateix. Que les teves prioritats són unes altres, que ja no ets com abans. I això fa molt mal, moltíssim.
Suposo que com diuen a base d'hòsties se n'aprèn i això és el que estic fent.
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Mi primera reacción al saber que había perdido a mi hijo/hija fue aislarme. No quería ver ni hablar con nadie. Quería estar con Fabio. Compartir nuestro dolor, el dolor de haber perdido un hijo.
A partir de este momento empezó un camino duro y difícil que no sé cuando terminará. Un proceso, un duelo por el hijo perdido. Una etapa en que te das cuenta que has cambiado, que nunca serás la misma de antes. Que te duele ver que la gente que más quieres no te entiende porqué no sabe más. Que la gente se va de tu lado porqué ahora eres una aburrida que sólo sabe hablar de lo mismo. Que tus prioridades ya no son las mismas, que ya no eres como antes. Y esto duele muchísimo.
Supongo que como dicen, a base de ostias se aprende y esto es lo que estoy haciendo.
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada